Hufuti

Kırmızı Boncuk

2009-06-07T13:08:00.000-07:00

Ne kadar güzel ve kırmızı,

Dünyanın büyük yalnızı,

Boynundan süzülen su damlaları,

İnci taneleri, peri masalları...

Istanbul!

Göğsündeki bir tepe de ben olsaydım!

Balkabakla Hasbihal

2009-06-02T11:43:00.000-07:00

Efendiiiim! İşte o benim! Balkabak hocanın dersine geç kalıp da giren insan! İşte, işte o benim!! Hem de öyle böyle geç kalmak değil! Tam yarım saat! Kızmadı da aslında bana. Sınıfa nefes nefese daldım ve soluklanmama izin bile verdi!

-Söyle bakalım çok bilmiş, niye geç kaldın?

-Uyumuşum hoca yaa, üstüme gelme valla nasıl içkiliyim, nasıl içkiliyim!

İnsanın 1 dakika daha uyumak için düştüğü hallere bak ya... Saat 6:30'da uyandım aslında... Ama saatin 06:35'e kadar çalacağını bildiğim için, her bir dakikada bir saati kapatıp tekrar uyumaya devam ettim. Tam 1 saniyeliğine gözümü kapamıştım ki, bir açtım, saat 8:15!

İlk önce bir umutsuzluğa kapıldım, çünkü saat 8:15'de uyanıp saat 8:30'daki Balkabak dersine ortalama 40 dakikalık mesafeden yetişebilmek imkansız göründü bana. Sonra durdum ve sesleri dinledim. yo yo hatta durdum ve gülleri kokladım! Sonra bir an beynimde şimşekler çaktı! Hayır, şansımı deneyecektim! Eğer hoca beni kabak gibi oyacaksa da oyacaktı! Bu dersi kaçırmamalıydım! Neden? Çünkü önceki gece saat 01:00'a kadar bu derse çalıştıydımdı!

Nitekim, kalktım, giyindim, koştum, koştum, koştum...

Durağa vardığımda karşıma bir otobüs çıktı ve hemmen atladım içine! Rüzgar benden yanaydı ve saat tam 08:45'de sınıfın kapısından içeri girdim!

Star ışığım sekteye uğramıştı, sesim kısılmıştı ve yüzüm düşmüştü. Fakat yılmadım! Tüm balkabak sorularına cevap verdim!

Naadar mikemmel bi insanım ben ya!

Legolegolegolegolegolegolego...

2009-05-31T12:05:00.000-07:00

Sevgili kedigilimiz eve geldii... Kendisi çılgının teki... İnsanın çatlayana kadar gülmesine sebep oluyor.

Dün aşısını olup gelmiş, camın kenarına oturup, avluda dolaşan, oturan diğer kedilere söyleniyormuş. Söylenmesi miyavlamadan öte kendi oluşturduğu bir konuşma dilinde, bu dil iki sözcüğü içeriyor; Le, Go. Kelimeleri şu şekilede sıralıyor; "legolegolegolegolegolegolegolego..."

Çok asabi ve sert bir erkek, kendisini sevdirmiyor, kızdığında insanın üstüne üstüne tıslıyor ve hakikatten tırstırıyormuş.

Kendisi ON kilo! Yani kedi olmaktan öte, bir kuzu kadar.

Bugün ilk kez, öğlen saatlerinde annemle konuşup hakkındaki son haberleri alırken, asabi bir şekilde anneme yaklaşıp bir süre kendini sevdirdi ve yeteri kadar sevildiğinde tekrar asabi asabi uzaklaştı. Rabbim bana küçük bir Kadir İnanır yolladığın için teşekkür ederim!

Ayrıca Beşiktaş şampiyon olduğu için de teşekkür ederim!

Aaay... öyle işte, işim gücüm kedi oldu ne zamandır.

Artık hayatımda bir erkek var, evimin erkeği ne derse o!

Beyaz Tüylü Prensim

2009-05-26T12:10:00.000-07:00

öhö öhö. Evet, söylediğim lafları dolma gibi geri yutacağım şimdi. Müstakbel kedimin şimdi ki ailesi, hakkınızda ileri geri konuştuğum için üzgünüm. Ama siz de niye hemen aramadınız!

Nitekim, aradılar efenm ve de beni ziyadesiyle memnun ettiler. Artık benim de hayatımda bir erkek var sayılır! Şimdilik aramızda platonik bir ilişki olmasına rağmen, bir zaman sonra beraber bir yuva kuracağız.

Evimin erkeği gelip yerleşene kadar bir süre daha ışık açık uyumam gerekebilir ama n'apalım artık idare edicez.

Bir kedim bilem yok..

2009-05-23T10:47:00.000-07:00

Evde oturup kaldım diye o kadar hayıflandım ki, sanırım sevgili tanrım beni yaklaşık 20-25 gündür götümün üzerine oturmamakla cezalandırıyor..

Bu süre zarfında 3 şehir gördüm ve hepsi bulunduğum yere 8 ila 10 saat uzaklıktaydı ve hiç birinde 5 günden fazla kalamadım ne yazık ki!

Dün, oturup düşündüm, eve gidince ne yapacağım diye, o kadar yalnızım ki, televizyonla konuşmaya devam edeceğim geldi aklıma ve bir kedi evlat edinmeye karar verdim.

Bu sabah telefonum heyecanla çaldı, açtım. Istanbul'dan bir aile kedileriyle ilgilenip igilenmediğimi sordu, ben de elbette dedim, velhasıl konuştuk ettik, peki ben size döneceğim dedi ve kapadı. Fakat hal bu ki, dönmediler! Beni kedilerine layık görmediler sanırım!

En azından yok, biz vazgeçtik de diyebilirlerdi! hah!

Başka kedi mi yok sandınız! Çok üzdünüz beni çok...

özge? sen misin?

2009-04-11T13:55:00.000-07:00

Bu sabah, zorla, cebren ve hileyle, kardeşim tarafından telefonla rahatsız edilmek suretiyle uyandırıldım. Fakat sanmayın ki intikamımı almadım?

Elbette bu yaptığı yanına kâr kalacak değildi! Günü görmeliydi! Ne tür bir kendine güven, cumartesi sabahı beni uyandırması için ona güç verebilirdi!

Netekim, telefonu açtım ve günaydınlar diledim ve olaylar şöyle gelişti;

-günaydın abla!

+niye uyandırıyosun ki?

-naber?

+iyi? ama neden uyandırıyosun?

-iyi ya, arkadan ses geliyo, kim var?

+jozefın var, özge var...

-ha?

+co var bi de...

-onlar kim ya?

+Aa, tanımıyor musun? hayali arkadaşlarım, co da hayali köpeğim!

-abla, sen uyumaya devam et istersen...

+oldu.

-öptüm, hadi.

vee, korkuyla telefonu kapadı! birkaç dakika sonra annem aradı ve hayali arkadaşlarımın ne yaptığını sordu, iyi olduklarını, özgenin çayı koymaya gittiğini, jozefının da tuvalette olduğunu söyledim...

Belediye Otobüsü Olimpiyatları

2009-04-08T13:47:00.000-07:00

Belediye otobüsleri, okul gidiş ve dönüşlerinde, ben ve saz arkadaşlarımın uğrak mekanlarıdır. Bizler buradaki insanlarla öyle bütünleşiriz ki, onlar bizim için değil yabancı, birer figür bile olmazlar, onlar aslında yoğdur. Otobüste konuşur, gülüşür, bağrışır, çığrışır ve adeta voltranı oluştururuz.

Bunlar sebebiyle belki her seferde uyarı alır fakat uyarıyı ciddiye almayız. Bilakis, "başım ağrıdı ha!", "az susar mısınız!", "öhö öhö!" şeklindeki uyarılar adeta bize mesir macunu etkisi yapar! Fakat bugün bu uyarıların en yaratıcı ve en ciddi olanıyla karşı karşıya kaldık!

Biz yine kendimizi kaptırmış, adeta 3 cumhuriyet geyiği gibi kişnerken, yanımda oturan kız, bakarmısın deyip bir kozmetik ürünleri kataloğu uzattı. Şaşkınlıkla yüzüne bakıp, biz böyle şeyler kullanmayız, teşekkürler dedim. Kız ısrarla uzatıp, bakman için değil, satman için veriyorum dedi. Aynı şaşkınlığı beş ile çarpıp sordum, neden? Ve kızın cevabıyla adeta kızgın kumlardan, serin sulara atladım; "çene maaşallah, ondan!"

Bu konuyu daa böylee işledik...

Solgun savaşçı!

2009-03-28T09:51:00.000-07:00

İşte, şimdi burada oturup, bütün haftanın yorgunluğunu atmakla mütevellit, dinleniyorum. Onca şikayet ederken, yok "evde tıkılıp, kaldım" yok " sıkıldım" diye diye, bütün hafta orada burada sürtmekten yorgun düştüm. Ha eğlenmedim mi, eğlendim. Ama bana göre fazla sosyallik beni yordu. Bu kadarı da çok!

Uykusuz geceler, orada burada konaklamalar, çarşı sokak gezmeler, hiç de bana göre değil! Ben evimde oturup, kısırımı, pastamı yapıp misafircilik oynamak için yaratılmışım!

Zeytinyağlı Bakla Pişirmeciliğine Giriş Cilt 1

2009-03-15T10:02:00.000-07:00

Ben yağmurlu bir Pazar günü evde "evdeki huzur, mutluluk budur." sloganına inanıp, beş buçuk saatlik gazete ve kahvaltı keyfimin ardından, garip babaanne gözlüklerim ile, mor koltuğumda gazetemi okumaya devam edip, saçma sapan buluşlarımdan biri olan "karamelli, kakaolu, sütlü kahve"yi yudumlarken, deniz ve mehtap, sorsalar ya beni, neredeyim?

Aslında keyfimin kahyası olmak beni çok yoruyor. Gerçekten keyif yapmak için epeyce enerji harcıyorum. Örneğin, kahvaltı ve gazete keyfimin ayrıntıları için sabah, aç karnına markete gitmem gerekiyor ya da güzel bir müzik eşliğinde sıcak kahvemi yudumlayabilmek için yerimden kalkıp kahve pişirmem gerekir, üstelik hiç kimse fal da bakmıyor. Dinlenmek için yorulmak kadar saçma bir iş olabilir mi?

Basit zevkleri ve en azından bir kapıcısı olan, basit bir entelektüel olana kadar, pazara kendim gidip, baklacıdan yarım kilo bakla alabilmek için neden yalnız olduğumun bütün ayrıntıları hakkında küçük brifingler vermek zorunda kalacağımı fark ettim bugün. Fakat hala şunu anlayamıyorum, 2 tane patlıcan almanın nesi garip?! 1 kilo patlıcanı bitirmek için 1 ay uğraşmak zorunda mıyım canım ben! Hayır "abla bu kadar alacaksan git marketten al!" demek de neyin nesi? Hani "kahraman bakkal, süpermarket'e karşı"ydı?

Aslında ben en çok hangi noktada bu kadar asosyal olduğumu anlayamıyorum. Son olarak neden 10 dakika önce "akşam dolaşalım" teklifiyle arayan arkadaşımı geri çevirip de evde oturup bakla yemeyi tercih ettiğimi anlayamıyorum.

Bir gariplik var bu işte.

Balık Kafası

2009-03-10T13:32:00.000-07:00

Uzun süren gece yolculuğunun peşinden sabah ayazında yeni bir şehre adım atmak garip bir güvende hissediş ve güvensizlik çelimsizliği oluşturuyor insanda. Hele ki o gece yolculuğunda bindiğiniz vasıta sabaha karşı iyice çıldırmış vaziyette kayışı koparmış ve sizi bir güzel (burada güzelin E'si uzatılarak okunur) bırakmış ise tadından yenmez. Nitekim şahsım bu yolculuğu bire bir yaşamış ve neticesinde cırcır olmakla mütevellit sınanmaya devam etmiştir.

Amma ve lakin tüm bunlara karşın yılmadım ve aynı gün pazara gittim. Koskoca bir pazar arabasını doldurup eve döndüğümde ise çantadan satalata malzemesinden başka pek kayda değer bir şey çıkmadı (nedense salata yapmak, değişik kombinasyonlar ve soslar denemek üzerine delice bir tutkum var). Aldığım herşeyleri kelebek süslü buzdolabıma yerleştirdikten sonra evimi topladım ve aldığım nefis mezgitleri temizlemeye koyuldum.

Bir ara Karadeniz sularında yakın zamanda bir petrol tankeri battı konusunda ciddi teoriler ürettim kafamda ki haksız da değildim. O ne acaip bir balıktır o kapkara bir şeyler çıkıp duruyor içinden, çok saçma bir iç anatomiye sahip.

Daha sonrasında balıklarımı bir güzel haşhaşlı mısır unuyla karıştırıp (ki bu da denediğim yeni bir karışım, güzel oldu) bir güzel pişirdim efendim. Peşinden özel soslu salatamı yapıp, bir güzel sofraya oturdum ve hayvanlar gibi yedim, yedim, yedim...

Prensim Benim!

2009-03-03T00:23:00.000-08:00

Dün akşam, teyze ziyaretindeydim. Gayet masumane, teyzemin pişirdiği nefis tavuk kombinasyonlarını -tavuk çorbası, tavuklu bezelye, tavuklu pilav, tavuk göğsü- hapır hupur mideye indirirken televizyon ekranlarında cereyan etmekte bulunan yemekteyiz adlı programa takıldı gözüm. Aman ya'rabbim! Bir de ne göreyim! Ekranda beni terk eden eski sevgilim, "Prens Erkan" olmuş, dans ediyor! Bir süre ağzım açık vaziyette ekrana baktığım için, ağzımda bulunan tavuk çorbasının bir kısmı az kalsın dökülüyordu.

Yahu bir insan bir insana ancak bu kadar benzer! Tabii ki ekrandaki erkan eski sevgilim değildi fakat, şoku atlatmam yaklaşık 3 dakika sürdü. Atlatır atlatmaz da hemen pislik yapmaya koyuldum tabi. Ulaşabildiğim herkese ulaşıp, bu mühtiş haberi verdim ve seyretmelerini sağladım. Programın ardından aldığım geri bildirimler de mükemmel di tabi.

Çektiğim bütün aşk acısı birkaç dakika içinde yok oldu ve inanılmaz eğlendim. Teşekkürler Prens Erkan!

Hu Ar Yu!

2009-03-01T22:02:00.001-08:00

Evde olmanın en iyi yanı tembellik yapmaktır -en sevdiğim aktivite-. Kötü tarafı ise tembelliğin tüm kötü yanlarına açık hale gelmenizdir. Kilo almanız için yeterinden fazla yiyecek vardır, tüm zamanınızı yiyip bitirmesi ve kafanızı tamamen boşaltması için televizyon vardır, kötü giyinebilirsiniz, on saniyede bir acıkabilirsiniz, bolca çay, kahve içersiniz ve dişleriniz sararır, sigaranız bitebilir ve bu sinir bozukluğuna yol açar vesaire, vesaire.

Ben de bugün "BBG evi" insanı gibi evde oturdum ve göbeğimi kaşıdım. Komşularla iyi ilişkiler kurdum, çocuklarına baktım, bazı evde kalmış kızlarla iyi vakit geçirdim. Çoraplarımdaki delikler, sanıyorum ki dikkatlerini çekmiştir, bakarlarken yakalamama rağmen baktıklarını biliyorum ama herşeye rağmen değiştirmedim, kendimi özgüvenim tavan yapmış gibi hissettim.

Saçma olabilir belki ama insanları böyle garip ya da ayıp buldukları şeyler yaparak rahatsız etmek çok hoşuma gidiyor. Sıradan olduklarını yüzlerine vurduğumu düşünüyor ve kendimle gurur duyuyorum. Halbuki sıradan olan ve salakça davranan ben olabilirim.

Dünya tarihini ve insan ahlakını belirleyen ve değiştiren ilkçağ roma filozofları -insanlığı ana-erkil toplumdan ayırıp ata-erkil topluma sevk etmişlerdir- gibiyim. Benden başka herkesi sıradan, basit, aptal, sığ vesaire sanıyorum. Mükemmel olmayı oynuyorum gibi. Peki ben neye göre doğruyum, bunu hiç bilmiyorum.

Belki bu da benim ezikliğimi dışa vuruş biçimimdir. Yani aslında ezikliği dışa vurmak doğru bir önerme midir emin değilim, ezikliğimin üzerini örtmek değimi daha doğru olabilir. Mesela benim annem arnavuttur, yani "dedem Selanik göçmeni" klişesi benim için de geçerlidir. Bu insanlar hep "al topuklu beyaz kızlar" olarak gezerler fakat ben onların yanında "maya dağdan kalkan kazlar" gibi kalırım. Kapkara, yusyuvarlak, kıvırcık kafalı bir ferdimdir, onlar ise incecik, narin, sarışın, lepiska saçlı ve güzeldirler. Buna rağmen çok sevilir ve benimsenirim. Onları için gurur kaynağıymışım gibi muamele görürüm. Ailenin neredeyse tek okumuş kimsesiyimdir, neşeli, şakacı, insan ilişkileri iyi, akraba bağları alelade denebilecek kadar fevkaladedir.

Yaptığım bütün saçmalıklara rağmen yadırganmam. Örneğin bir keresinde kuzenimin düğününe los angeles lakers forması ile gitmiştim, çok da fazla yadırganmadım, bu normal karşılanacak bir şey mi? Beni bu derece ciddiye almamaları gerçekten çok rencide edici! Yaptığım şaka yollu ağır eleştirileri anlamamazlıktan gelir, güler geçerler vesaire.

Bu şekilde bir hoşgörü neredeyse bütün çılgınca fikirlerimi bastırıyor ve yapmaktan vazgeçebiliyorum. Ciddiye alınmamak kendimi çok ezik hissettiriyor bana. Evden kaçıcam artık valla! Canıma tak dedi! Aborjin olucam! Uçucam uçucam, havalara uçucam! hah!

Yumurta

2009-02-26T22:20:00.001-08:00

Mahşeri bir kalabalık vardır... Sisler ve dumanlar içinde, adeta kulakları delip geçen bir gürültü eşliğinde, onbiri bir yandan, onbiri diğer yandan yirmiiki erkek çıkar kalabalığın ortasına... Her adımlarıyla yerküre titrer adeta, susamış ve terlidirler tüm bunlara rağmen adeta vahşi bir at kadar güçlüdürler... Her şey o yerde duran meşin yuvarlak uğrunadır...Ve derken 5 adam çıkar arkalarından, yoksa bu atları ehlileştirecekler bunlar mı demeye kalmadan, incecikten bir ses duyulur ve meydandaki her nokta hareket etmeye başlar... Kalabalık delirmiştir artık, takımlarının her adımını zihinlerine kazırcasına izler ve destek tezahuratları savurur, siyah giymiş kötü adamları adeta itin popo kısmına zuhur eylerler...

Tüm bunlara rağmen bence futbolun en güzel yanı, kaybeden takımı tutan arkadaşlarınız olmasıdır. Maç sonrasında onları bilahire arayıp rahatsız etmek hayatta yapılan en zevkli işlerdendir. "Geçmiş olsun balım, bikinini hazırladım" ya da "Oo hacı çakmışlar size yine." gibi cümleler kurulur ve "ohahahaha, nihahaha" şeklinde gülünüp arkadaş sinirlendirilir ve aile fertlerinin kimi erotik emellere alet edilmesine sebep olunması bu noktada çok eğlencelidir.
Kimi arkadaşlar vardır, maç sonucu uğruna iddiaya girip, senelerce özene bözene baktıkları saçlarından olur, kimileri ise paralarından olur.
Bir de en eğlencelileri, takımı maçı kaybettikten sonra telefonunu kapatan arkadaşlardır. Bunları telefonlarını kapadıkları için yalnız bırakmamalı aksine evlerine kadar gidilip bir güzel alay edilmeli ve sopa yenip, rahatlanıp güzelce eve dönülmelidir.

Hepsi bir yana bence "Günde bir yumurta yiyen kazanır, hey! Yiyen kazanır!".

Hava muhalefeti

2009-02-26T22:12:00.000-08:00

Bugün burada, erotik ya da pornografik anlamından öte, hayatımızda önemli yer tutan meme'ye vurgu yapmak istiyorum efenm. En başta kadınlığın en belirgin vurgusu olan meme, tarih boyunca çeşitli amaçlarla kadınlar tarafından kullanılmış. Örneğin, ortaçağda kadınlar erkekleri cezbedip, sosyal statü sahibi olabilmek için neredeyse memelerini açıp gezmiş, islamiyet kadınları koruyabilmek için memelerini örtme gereği duymuş ve belki de ilk çağlarda ya da ilkel kabilelerde kadınlar benim bilmediğim neler yapmış.

Çocuklarını besleyebilme ya da erotik gücünün yanında, fikimce memenin sakinleştirici bir gücü de var. Belki bu bebekliğimizdeki o "anne" ya da "beslenme" iç güdüsünden kaynaklanıyordur ama bence gerçekten memenin sakinleştirici gücü var.

Gerek yuvarlaklığı, gerek yumuşaklığı, gerekse kendine ait kokusu ile insanlığa verilen en güzel hediyelerden biridir meme. Evet, bazılarını taşıması zor olabilir, hatta iskelette bazı deformasyonlara bile yol açabilir, bazıları ufak tefektir, sinir bozabilir ama yine de en güzeldir meme.

Üzgün olunduğunda, yorulunduğunda, uykusuz kalındığında ve dahi bütün sıkıntılı zamanlarda kullanılmak üzere evin bir yerinde mutlaka bir meme bulunmalı. Güzel bir açıyla, nazikçe baş yaslanıp, kendini bırakmalı. Yaşasın meme!

pembe bulut

2009-02-26T01:50:00.000-08:00

Hayatta çok fazla şey yapmak istiyorsanız, hangisinden başlayacağınızı, neye göre, nasıl bir sıralama yapacağınızı bilmek, 10 puanlık uzman sorusu gibi oluyor. Biraz olsun gecikirseniz, "dat!", yandınız. "Sıradaki sorumuz 'amel defteri'nden geliyor..." aslında defterinizi dürdüler de siz bu noktadan bundan habersizsiniz.

Çok saçma şeyler gördüm ve yaptım. 100 kişiye sorduk, 10 popüler cevap aradık, biri bile benim adımı vermedi. İşte bu çok saçma! Popüler olabilmek için ne kadar çok fedakarlık yaparız halbuki! Sağa sola sataşırız, türlü çeşit aktiviteler ve dahi analı babalı piçlikler yaparız. Değer elbet. Mesela osurduğunda pembe bulutlar çıkar, o derece.